Uiko Watanabe

Ten eerste heeft Butoh geen methode zoals klassiek ballet of andere westerse dansen. Daarom is het een dans zonder juiste antwoorden en zonder de noodzaak om anderen te imiteren.

Het eerste deel van mijn workshop richt zich op fysieke training.

Butoh is geen slow-motion dans, noch is het een dans van stemmingen, maar het is een manier om je verbeelding te belichamen via je lichaam. Het gaat dus niet alleen om de verbeelding (hoofd) of alleen om een goed bewegend lichaam, maar beide zijn nodig.

In sommige van de improvisaties die ik voorstel, boots je dingen na die je goed kent en die vertrouwd voor je zijn. Dan dans je met een lichaam dat niet van jou is. Ik denk dat de verbeelding van kinderen verschilt van die van volwassenen. Wij hebben een verbeelding die voortkomt uit het opgroeien en het opdoen van meer ervaringen, en een verbeelding waar we zonder twijfel in geloven.
Ze zijn zo verschillend voor elk van jullie, en dat is het begin van je eigen Butoh.

Butoh heeft een bepaalde schoonheid die anders is dan westerse dansen. Het is imperfectie, gevaar, kwetsbaarheid en de eenzaamheid van de laatste momenten van een levenseinde. Waar ik de laatste tijd aan denk is hoe ik de dans zelf kan presenteren, in plaats van mezelf. Een hypothetische zelfverlating, dat wil zeggen, het onderwerp verliezen.

In Japanse traditionele podiumkunsten wordt het zelf om op het podium te staan volledig uitgewist. Japanners gebruiken bijna nooit onderwerpen wanneer ze spreken.

Mijn naam verliezen, ik wil alleen de dans worden.

Dit verschilt enorm van Westerse zelfexpressie. Ik ben zelf nog een beginner en deze workshop is bedoeld om samen te experimenteren en te leren.